#Wiedza

Żonglować każdy może!

„Hej, jesteś żonglerem? O rany! Musisz mieć niesamowitą koordynację, gratuluję!” To słowa, które często mówią ludzie, kiedy rozmawiają z osobą, która potrafi żonglować. Czy oni sami chcieliby się tego nauczyć? Zakładam, że tak. W głębi serca większość ludzi chce nauczyć się sztuki żonglowania! Wciąż jednak jest ona postrzegana jako magiczne, nieosiągalne wyzwanie, kojarzone z doskonałością koordynacji i szybkością. Większość osób sądzi, że umiejętność żonglowania, czy manipulacji innymi rekwizytami cyrkowymi przeznaczone jest dla „wybranych” – dla tych, którzy posiedli nieludzkie wręcz umiejętności panowania nad swoim ciałem – dla osób posiadających nieprzeciętne umiejętności manualne i nieprzeciętnie rozwiniętą koordynację wzrokowo-ruchową. Nic bardziej błędnego. Ta opinia jest grubo przesadzona, szczególnie jeśli chodzi o podstawy żonglowania trzema piłkami.

Prawda jest taka, że każdy może nauczyć się podstaw żonglowania trzema piłkami! Nabycie tej umiejętności nie jest kwestią koordynacji ani posiadania wyrafinowanych umiejętności manualnych! Owszem, pomagają one szybciej opanować w/w umiejętności, ale nie są cechą niezbędną! Najważniejsze są chęci, motywacja, ćwiczenie i jeszcze raz ćwiczenie. Czas nauki podstaw żonglowania? Dla jednych będzie to 15 minut, dla innych 15 godzin lub 15 dni. Nieważne. Efekt jest ten sam!

Dlaczego więc ludzie boją się próbować żonglować? Najczęściej ze strachu: przed oceną siebie samego lub oceną innych, jeśli im się to nie uda (co będzie z moją samooceną, kiedy nie nauczę się żonglować). Czasami również ze strachu przed tym, co powiedzą inni, kiedy zobaczą, że potrafię to robić!

Ci, którzy nie boją się spróbować – nauczą się żonglować, nieważne jak słaba byłaby ich koordynacja wzrokowo – ruchowa. Być może będą uczyć się dłużej, będą musieli pracować dwa razy ciężej, ale w końcu osiągną sukces. Zaręczam. Natomiast osoby, które będą bały się spróbować, będą zarzekać się, że nie nauczą się, ponieważ… (tu przedstawią długą listę przyczyn) – same dają sobie odpowiedź. Jeśli ktoś nie wierzy, że nauczy się żonglować, to stanie się tak jak przewiduje. Takie osoby nie wkładają w ćwiczenie swojego serca, od początku mentalnie skazując się na porażkę. Podsumować można to jednym zdaniem: chcieć to móc.

Piękno sztuki żonglowania polega na tym, że możesz samemu kierować sobą: kiedy, w jaki sposób i jak szybko chcesz się uczyć. Rozwijasz tę umiejętność w takim tempie, w jakim chcesz, ponieważ to nie szybkość nauki jest tutaj ważna. Nie jest też ważne ile trudności to Ci sprawia. To Twoje problemy, nikt Cię z nich nie rozlicza. Z nikim nie współzawodniczysz. Czasami masz dużą motywację, innym razem masz chwilowo dość. I to jest właśnie to! Nie musisz działać według określonych schematów, samemu wybierasz w jaki sposób zaplanujesz swój rozwój. Najważniejszy jest efekt – dobra zabawa, ogromna satysfakcja i umiejętność żonglowania!

Autor: Mirosław Urban